‘‘... वाघीण जेव्हा विते, तेव्हा पिलं टाकीत जाते. परत त्याच वाटेनं येताना जी पिलं आपल्या पावलांनी तिच्या वाटेतून दूर गेलेली असतात, तेवढीच टिकतात. बाकीची भक्ष्य असतात...’’ पिढ्यान् पिढ्यांचे सावनगढचे राजे. तिथल्या मातीवर त्यांचं घराणं पोसलं. तिथलं सारं ऐश्वर्य भोगलं... पण संस्थानं विलीन झाली.. रिश्ता तुटला. सावनगढचे वंशज परदेशात हॉटेल्स काढून बसले. त्या खानावळवाल्यांच्या हाती घराण्याचा वारसा सोपवायचा?.. मग कोण असू शकतो खरा वारसदार? राजदरबारातील गायिका आणि युवराज यांच्या अनोख्या प्रीतीतील त्यागानं, तपश्चर्येनं, दोन जीव जळूनही वारसा अमर होतो?...

Whenever a tigress gives birth to her litter, she delivers them as she goes along her way. Those that have managed to walk away on their feet survive; the rest become prey…” the rulers of savangarh for generations together. Their dynasty has grown up in this soil. The have enjoyed the riches it gave them. But the kingdoms were merged…the ties snapped. The descendants of savangarh migrated and set up hotels. Should the reins of the dynasty be handed over to these hoteliers?...then who is the true heir? Can heirdom remain immortal through the sacrifices and tribulations of two lives – a singer courtesan and a prince – that were burnished and consumed by love?...